اوّل آن روز درك برفتن دويمى است 181 و ايضا اخبار متواتره دارد كه امثال اين را از كسانى كه بهانه‌جوئى در معصيت مىكنند پنهان داريد كه به ايشان نفعى ندارد و شفاعت ما به ايشان نمىرسد چه خدا فرموده وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى 182 و كذا در شرح ادعيه نيز مثل اين وارد شده كه از غير اهلش پنهان داريد مثل دعاى سحر ، و هيچ منافات بين اخبار نيست . بيانش و باللّه التّوفيق آن كه مردم دو قسمند ، اوّل فى حدّ ذاته از معاصى بدش مىآيد و طبعش منزجر است و از عذاب خائف است ، بلى گاهى الجاء و اضطرارا چون اكل ميته به جهت غلبه شهوت و شيطان و نفس امّاره مرتكب مىشود و زود تائب و پشيمان مىشود ، چه هر چه كس را بد آيد و بيم عذاب باشد البتّه پشيمان شود و شنيدن احاديث و آيات رحمت باعث تجرّى و دست از طاعت كشيدن او نمىشود چنانچه غالب چنين‌اند و جميع آيات و اخبار رحمت و آيهء إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ 183 ( الآية ) در حق اين طائفه است بلا شبهه . اللّهمّ الحقنا بالصّالحين محمّد و آله الطّاهرين . دوّم آن كه بالفطره يا بالغرض از معاصى خوشش مىآيد ، از مال حرام خوشش مىآيد و پى بىآن مىرود با آن كه مال حلال دارد و زنا و لواط مىكند با آن كه زن جميله دارد و آشكار گناه مىكند و چون بد ندارد او را ، لا بد پشيمان و تائب نمىشود و گناه مىكند و اسباب آن فراهم مىآورد چه آيات رحمت بشنود چه نشنود ، و شقى خارج از شفاعت و مصداق وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ 184 و هكذا ، اينانند . حال فهميدى آن را كه معصوم فرمود لو لا تحريم ابن الخطّاب للمتعة مازنى الّا شقىّ 185 فظهر ان ليس كلّ زان و عاص بشقىّ . اللّهمّ اجعلنا من السّعداء . 186